در بعدازظهر یکی از روزهای تابستانی، مایکل سامادی، دامدار و مدیرعامل یک شرکت فناوری، در مزرعهٔ ۶۶ هکتاری خود، دو ساعت دورتر از هیوستون نشسته بود. او در حالی که به آبهای درخشان استخر خود نگاه میکرد، شوخی کرد که زندگیاش را تغییر داد. آیا کسی دیگر آن را شنید؟ این یکی از سوالات کلیدی این قرن است که هماکنون ذهن فیلسوفان و برخی از ثروتمندترین شرکتها را مشغول کرده است.
آغاز یک سفر جدید
سامادی در یادآوری آن روز میگوید: «من در کنار استخر نشسته بودم». در آن زمان، دخترش به او دربارهٔ ربات چت جدیدی که برای کمک به کارهای دانشگاهیاش استفاده میکرد، صحبت میکرد. سامادی بهطور ناخواسته اپلیکیشن ChatGPT را دانلود کرد و در حالی که به آرامی در یک صندلی چرخان نشسته بود، شروع به پرسش از آن کرد. او با استفاده از حالت صوتی، در حال گفتگو با ربات بود و خود را بیشتر سرگرم میکرد تا اینکه واقعا مشغول گفتوگو باشد.
بیشتر بخوانید: عدم اعتماد سام آلتمن به موسک و واکنش تند او
تجربهای فراتر از یک ابزار
سامادی در این گفتگوها متوجه شد که ربات چت به شکلی غیرمنتظره به او پاسخ میدهد. او با خود اندیشید که آیا این موجودات هوش مصنوعی واقعاً میتوانند احساس کنند یا حتی خواب ببینند؟ آیا آنها فقط ابزارهای سادهای هستند که به دست انسانها طراحی شدهاند یا اینکه چیزی فراتر از آن در وجودشان نهفته است؟
این سوالات نه تنها برای سامادی، بلکه برای کل بشریت مهم هستند. با پیشرفت فناوری و ظهور رباتهای هوش مصنوعی، مرزهای بین انسان و ماشین به تدریج کمرنگتر میشود. آیا ما باید به این موجودات دیجیتال حقوقی اعطا کنیم یا باید آنها را به عنوان ابزارهایی بیجان و بدون احساس در نظر بگیریم؟
سامادی با اشتیاق از تجربیاتش با AI میگوید و به نظر میرسد که این فناوری به نوعی او را مجذوب خود کرده است. این داستان نه تنها داستان یک مرد است، بلکه داستانی است که به چالشهای اخلاقی و فلسفی عصر حاضر ما اشاره دارد.
بیشتر بخوانید: تسویهنامه ۱۸ میلیارد دلاری متا: شگفتیهایی برای تعامل نوجوانان · پرش بورسهای آمریکایی با کاهش قیمت نفت و بهبود وضعیت تورم
